PENDIDIKAN YANG DISARANKAN UNTUK MURID PELBAGAI KECACATAN

PENDIDIKAN YANG

 DISARANKAN  UNTUK MURID 

PELBAGAI KECACATAN

a.Kurikulum secara individu dan bermakna

 
Kurikulum bermakna adalah sangat sesuai dibekalkan kepada 
setiap murid-murid yang mengalami kecacatan pelbagai kerana
 bersesuaian dengan minat, matlamat peribadi dan tahap
untuk mencapai matlamat tersebut. Walaubagaimanapun, 
kurikulum ini secara kronologinya mestilah bersesuaian dengan 
tahap umur dan tahap pembangunan latihan yang bersesuaian.


Oleh itu, strategi dan aktiviti perlu dirancang dan direka untuk
 meningkatkan langkah-langkah pembelajaran murid-murid.
 Contohnya; murid yang berumur lima belas tahun mempunyai
pengalaman dan belajar jenis permainan di tahap usia remaja 
bukan tahap murid-murid pra sekolah, walaupun tahap kemahiran murid-murid
 tersebut adalah di tahap kanak-kanak pra sekolah (Heller, 2005)



b.Membuat kurikulum teras yang bermakna



Murid-murid pelbagai kecacatan memerlukan kepada pengalaman 
kurikulum yang sama dengan rakan yang tidak cacat yang lain. 
(Downing, 2002; Fisher & Frey, 2001). Tanpa pendedahan 
tentang kurikulum, murid-murid ini tidak dapat belajar dengan baik 
dan tahap kebolehan mereka tidak dapat dikenalpasti. 
Bagi menentukan kurikulum yang bermakna dibina
kepada murid-murid tersebut, kumpulan dan pengamal pendidikan 
khususnya dalam pendidikan khas perlu bekerjasama untuk 
mencapai matlamat dan objektif dengan menganalisis 
aktiviti kurikulum yang sesuai.



c.Pendekatan pendidikan kolaborasi (Kerjasama)


Kolaborasi merupakan satu pendekatan yang penting
 dalam pendidikan khas. Bagi murid yang mengalami kecacatan
 pelbagai, kolaborasi bersama keluarga dan ahli professional adalah amat
penting dan perlu dilengkapkan dengan perkhidmatan terkini.





d.Penglibatan keluarga yang aktif



Perkara yang paling penting dalam program pendidikan biasanya
 melibatkan ahli keluarga. Keluarga merupakan orang yang penting
 dalam pembangunan program individu yang berkesan
kerana merekalah yang paling rapat dengan murid-murid tersebut dan 
mempunyai pengaruh yang besar terhadap tingkah laku mereka.

 STRATEGI MEMASTIKAN KEMAJUAN
 MURID PELBAGAI KECACATAN



Dalam memastikan kejayaan dalam kurikulum, terdapat 
lima perkara yang berkaitan dengan kejayaan penyertaan iaitu :




 Kolaborasi bersama dengan guru dan ibu bapa di dalam bilik darjah.



 Mengajar dengan kemahiran yang baru di dalam pendidikan.



  Menerapkan nilai-nilai persahabatan di kalangan ali keluarga
 yang terlibat dan kanakkanak berkenaan.



 Memberi galakan yang positif kepada murid tanpa mengambi
 kira kecacatan yang mereka alami.




 Mengadaptasikan murid-murid dengan kurikulum yang bermakna





Strategi dan modifikasi





Antara strategi yang perlu dilakukan bagi kanak-kanak yang mengalami kecacatan pelbagai
ialah :



 Intervensi awal adalah diperlukan – intervensi ini perlu dilakukan dengan cepat iaitu
sewaktu kanak-kanak memulakan persekolahan.



 Penglibatan ahli professional, contohnya ahli terapi, terapi bahasa dan pertuturan, psiko
terapi dan pakar-pakar berkaitan.



 Pendekatan kumpulan di peringkat sekolah yang melibatkan agensi luar atau
perhubungan komuniti.



 Pengurusan fizikal di dalam kelas yang memerlukan penyesuaian diri kanak-kanak yang
baik. Menyediakan peralatan yang baik dengan bantuan teknologi yang canggih.



 Integrasi bersama rakan sebaya adalah amat penting dalam membantu proses
pembangunan sosial kanak-kanak kecacatan pelbagai. Adalah amat penting untuk
mengintegrasikan kanak-kanak ini sekerap yang mungkin.




 Penyelidikan dibuat untuk menandakan murid tersebut menghadiri di dalam komuniti
sekolah dan melibatkan diri dalam aktiviti yang sama dengan rakan sebaya yang lain. Ini
merupakan proses pembinann kemahiran social dan boleh ditingkatkan.



 Memastikan murid-murid kecacatan pelbagai mempunyai rasa hormat dan menjadi
tanggungjawab guru untuk mengajar dan menanam rasa hormat kepada murid-murid di
dalam kelas



 Rancangan Pendidikan Individu (RPI) perlu dirancang dengan sistematik dan perlu
diubah mengikut pencapaian murid tersebut



 Rancangan keselamatan perlu dibina dan selalaunya termasuk di dalam Rancangan
Pengajaran Individu (RPI)



 Penjagaan yang rapi diperlukan sekiranya berlaku di luar jangkaan dan bagi
memastikan keadaan murid-murid sentiasa terkawal.

Sumber : Nota KBK 3073

 

 

 

DEAFBLINDNESS

DEAFBLINDNESS

Deafblindness adalah kombinasi antara masalah penglihatan

 dengan masalah pendengaran. Jarang keadaan berlaku di mana

 individu deafblindness buta sepenuhnnya dan pekak sepenuhnya.

 Deafblindness berlaku kepada tiga daripada 100,000 kelahiran. 

Kanak-kanak deafblindness termasuklah kanak-kanak yang menghidap 

retinophaty of prematurity (masalah retina akibat pramatang) dan mengalami

 kehilangan pendengaran akibat meningitis. Terdapat juga individu 

deafblindness yang memang dilahirkan pekak dan mempunyai masalah
penglihatan akibat rentitis pigmentosa (Julia Jantan et.al, 2009).

Deafblindness tidak bermaksud pekak sepenuhnya 

atau buta sepenuhnya. Mereka masih lagi mempunyai 

sisa penglihatan  atau sisa pendengaran. Keadaan deafblindness 

mempengaruhi kehidupan seseorang individu bergantung kepada 

tiga perkara iaitu jenis dan tahap kebutaan dan kepekakan, 

umur ketika kehilangan penglihatan dan pendengaran serta
kehadiran kecacatan yang lain. Secara umumnya, boleh dikatakan

 bahawa deafblindness adalah keadaan di mana seseorang individu 

mengalami masalah untuk mendapat maklumat
secara visual dan auditori.

Menurut Hallahan 2003, individu deafblindness mempunyai 

ciri-ciri yang sama berkaitan pembelajaran dan interaksi iaitu 

mereka suka menyendiri, terlalu fokus kepada sesuatu perkara
sahaja atau sibuk memikirkan atau mengambil berat tentang diri

 mereka sahaja, mereka perlu untuk berasa selamat, mempunyai masalah 

dalam perkembangan dan memahami konsep,bermasalah dalam berkomunikasi

 dan berinteraksi dengan orang lain, memerlukan pengubahsuaian yang 

spesifik untuk membantu dalam pembelajaran dan berinteraksi dengan
dunia luar dan mereka mendapat faedah daripada

 arahan yang sistematik dan rutin.  Manakala menurut Richard (2003),

  sebenarnya terdapat  banyak sebab boleh terjadinya deafblindness.

Penyebab kepada deafblindness boleh dikategorikan kepada dua 

keadaan iaitu diperolehi selepas kelahiran dan keadaan kongenital 

(sejak dilahirkan).

a. Diperolehi selepas kelahiran

Keadaan deafblindness boleh terjadi selepas kelahiran berlaku

 pada pelbagai peringkat umur. Kebanyakan daripada mereka 

mengalami masalah pendengaran dan penglihatan selalunya
mempunyai kedua-dua deria tersebut. Deria-deria tersebut 

menghadapi masalah kerana penyakit, kecederaan atau f

aktor umur. Individu yang mengalami keadaan ini selalunya dapat
menggunakan maklumat dari penglihatan dan pendengaran 

yang pernah mereka alami. Kadangkala individu dilahirkan dengan 

cacat pendengaran dan memperoleh cacat penglihatan
akibat daripada glukoma atau katarak dan sebaliknya.

b. Kongenital (sejak dilahirkan)

Kongenital adalah keadaan di mana kanak-kanak dilahirkan

 dengan kedua-dua kecacatan penglihatan dan pendengaran. 

Keadaan ini berlaku kerana jangkitan semasa dalam kandungan
seperti rubela, sindrom down dan pengambilan dadah oleh ibu.

Terdapat beberapa ciri kanak-kanak deafblindness 

yang mempunyai kesan ke ataspembelajaran mereka. 

(Jamila Mohamed, 2006). 

Antara kesan ke atas pembelajarannya adalah:

i. Kesukaran dalam berkomunikasi.

Guru-guru perlukan pendekatan yang berlainan dalam

 mengajar kanak-kanak deafblindness kerana mereka

 tidak boleh mendengar dan melihat.

ii. Persepsi yang terhad.

Mereka mengalami kesukaran untuk mengaitkan dan

 menggambarkan sesuatu keadaan. Dalam erti kata lain 

mereka sukar untuk mempelajari konsep.

iii. Jangkaan.

Kesukaran dalam menjangkakan apa yang akan berlaku

 seterusnya kerana mereka tidak terdengar dan tidak terlihat 

sebarang kiu yang diberikan oleh guru.

iv. Motivasi.

Faktor motivasi tidak dapat diberikan kerana motivasi

 tersebut tidak dapat didengar dan dilihat. Pembelajaran berkait.
Tidak mampu mengaitkan antara satu perkara

 dengan perkara yang lain.

Sumber : Nota KBK 3073

Definisi Kanak-kanak Pelbagai Kecacatan

Definisi Kanak-kanak Pelbagai Kecacatan

Menurut Nibedita (2003), kanak-kanak yang mempunyai kecacatan pelbagai adalah mereka
yang mempunyai dua atau lebih kecacatan seperti kecacatan mental disertai masalah
penglihatan, masalah pendengaran serta keadaan yang melumpuhkan. Punca utama mengapa
terjadinya kecacatan pelbagai tidak dapat dipastikan sepenuhnya tetapi dalam sesetengah
keadaan boleh dikesan ketika bayi di dalam kandungan.

Menurut Edward & Yvonne (2007) pula, pelajar yang menghidapi kecacatan pelbagai
mempunyai kombinasi kecacatan di mana terdapat dua atau lebih kecacatan iaitu seseorang
yang menghadapi kecacatan lebih daripada satu jenis ketidakupayaan misalnya, seseorang
yang menghadapi keccatan penglihatan dan pada masa yang sama menghadapi keccatan
pendengaran.

Kecacatan pelbagai ialah istilah di mana merangkumi pelbagai kombinasi kecacatan
yang melibatkan pendidikan, pemulihan sokongan kerajaan dan kumpulan-kumpulan sukarela
tertentu. Dalam IDEA, kategori ini tidak termasuk dalam pendidikan khas di mana program
pendidikan khas hanya membuka peluang kepada mereka yang menghadapi satu jenis
kecacatan sahaja (Richard, 2003).

Menurut Mohd Sharani Ahmad (2009), kecacatan pada kanak-kanak dikenalpasti
berlaku akibat daripada baka. Apabila dikaitkan dengan baka, ia bermula pada hubungan
seksual suami dan isteri. Umumnya, suami menghasilkan sperma dalam 23 pasangan
kromosom dan begitu juga dengan isteri menghasilkan telur dalam 23 pasangan kromosom. Ia
berlaku dalam dua jenis pewarisan. Pertamanya, ibu bapa mempunyai kecacatan dan diwarisi
oleh anak dan keduanya, ibu bapa tidak mengalami kecacatan tetapi anak yang mengalami
kecacatan. Setiap pasangan kromosom yang wujud dalam pasangan itu menghasilkan empat
percantuman apabila berlaku persenyawaan. Dalam keadaan inilah anak mungkin mewarisi
sifat cacat.


Ketidakseimbangan kromosom yang pertama iaitu ’autosomal dominant’, 
di manapewarisan baka ini diwarisi oleh anak. Contohnya jika salah seorang daripada ibu dan bapanya mempunyai baka cacat maka peluang mendapat anak cacat adalah 50% pada setiap kali kandungan. Pewarisan kedua, ‘autosomal excessive’ iaitu kedua ibu bapa pembawa cacat. Jika salah seorang saja pembawa baka cacat, maka anak yang dilahirkan tidak cacat cuma masih sebagai pembawa baka cacat. Bagaimanapun, bagi pasangan yang normal tetapi keduaduanya pembawa baka cacat kemungkinan anak cacat tetap ada kerana kedua-dua ibu bapanya adalah pembawa baka cacat. Peratus mendapat anak cacat adalah 25 peratus, 50  peratus menjadi pembawa manakala 25 peratus lagi mungkin normal. Keadaan ini berlaku setiap kali kandungan. Contohnya daripada tiga kandungan mungkin dua anaknya dilahirkan normal kerana penerimaan baka normal. Oleh itu, sebahagian ibu bapa yang normal juga mempunyai anak cacat (Mohd Sharani Ahmad, 2009).



Sumber : (Nota Modul KBK 3073)